برج انتقال برق قدرت

یک برج انتقال یا برج قدرت (به صورت جایگزین دیگر یا پیستون برق یا تغییرات) یک سازه بلند ، معمولاً یک برج مش استیل است

تاریخ انتشار: 7دي1398

برج انتقال برق فشارقوی

 یک برج انتقال یا برج قدرت (به صورت جایگزین دیگر یا پیستون برق یا تغییرات) یک سازه بلند ، معمولاً یک برج مش استیل است که برای پشتیبانی از یک خط برق سربار استفاده می شود.
آنها در ولتاژ بالا سیستم های AC و DC استفاده می شود، و در طیف گسترده ای از اشکال و اندازه آمده است. محدوده ارتفاع نمونه 15-55 متر (49-180 فوت)، [1] هر چند بلندترین 370 متر (1214 فوت) برج از 2700 متر (8858 فوت) طول ژوشن جزیره های سقفی پاورلاین کراوات هستند. علاوه بر فولاد ممکن است از مواد دیگری از جمله بتن و چوب نیز استفاده شود.

چهار برج اصلی برج انتقال وجود دارد:

سیستم تعلیق ، ترمینال ، تنش و انتقال. برخی از برج های انتقال دهنده این عملکردهای اساسی را با هم ترکیب می کنند. برج های انتقال و خطوط برق بالای آنها اغلب به نوعی آلودگی بینایی در نظر گرفته می شوند. روشهایی برای کاهش جلوه بصری شامل زیرزمینی است.

نامگذاری
یک کارگر خط روی یک برج
"برج انتقال" نام ساختاری است که در صنعت در ایالات متحده و برخی دیگر از کشورهای انگلیسی زبان به کار رفته است. اصطلاح "پیلون" از شکل اصلی ساختار گرفته می شود ، ساختاری شبیه به اوبلیسک که به سمت بالا می چرخد ، و این نام بیشتر در انگلستان و بخش هایی از اروپا در گفتار روزانه محاوره ای استفاده می شود. این اصطلاح به ندرت در بیشتر مناطق ایالات متحده استفاده می شود ، زیرا کلمه "پیونون" معمولاً برای بسیاری موارد دیگر ، بیشتر برای مخروط های ترافیکی استفاده می شود. استفاده از "پیلون" در میانه غربی از جمله مناطقی مانند سینسیناتی و شیکاگو متداول است.
 
برج های انتقال قدرت ولتاژ بالا
خط انتقال سه فاز تک مدار
سیستم های برق سه فاز برای ولتاژ بالا (66- یا 69-کیلو ولت و بالاتر) و ولتاژ فوق العاده بالا (110- یا 115 کیلو ولت و بالاتر استفاده می شود ؛ اغلب در سیستم های معاصر 138- یا 230 کیلو ولت و بالاتر) خطوط انتقال AC. در برخی از کشورهای اروپایی ، به عنوان مثال آلمان ، اسپانیا یا جمهوری چک از برج های شبکه کوچکتر برای خطوط انتقال ولتاژ متوسط ​​(بالاتر از 10 کیلو ولت) نیز استفاده می شود. برجها باید طوری طراحی شوند که سه هادی (یا چند برابر سه) از آنها حمل شود. برجها معمولاً مشبک استیل یا خرپا استیل (در بعضی موارد از سازه های چوبی در کانادا ، آلمان و اسکاندیناوی استفاده می شود) و عایق ها به صورت دیسک های شیشه ای یا چینی یا عایق های کامپوزیتی با استفاده از لاستیک سیلیکون یا مواد لاستیکی EPDM جمع آوری شده در رشته ها یا میله های بلند هستند. طول بستگی به ولتاژ خط و شرایط محیطی دارد.
به طور معمول ، یک یا دو سیم زمین ، که به آن سیمهای "محافظ" نیز گفته می شود ، در بالا قرار می گیرند تا رعد و برق را ره گیرند و بی ضرر آن را به زمین منحرف کنند.
برج هایی برای ولتاژ زیاد و فوق العاده بالا معمولاً برای حمل دو یا چند مدار الکتریکی (با استثنائات بسیار نادر ، فقط یک مدار برای 500 کیلو ولت و بالاتر) طراحی شده اند. چند مدار ، لازم نیست تمام مدارها را در زمان ساخت نصب کنید. در واقع ، به دلایل اقتصادی ، برخی از خطوط انتقال برای سه (یا چهار) مدار طراحی شده اند ، اما در ابتدا فقط دو (یا سه) مدار نصب شده است.
بعضی از مدارهای ولتاژ بالا اغلب در همان برج خطوط 110 کیلو ولت ساخته می شوند. مدارهای موازی خطوط 380 کیلو ولت ، 220 کیلو ولت و 110 کیلو ولت در برجهای مشابه متداول است. بعضی اوقات ، به خصوص با مدارهای 110 کیلوولت ، یک مدار موازی خطوط کششی را برای الکتریسیته راه آهن حمل می کند.

برج های انتقال ولتاژ بالا DC
برج فاصله HVDC در نزدیکی پایانه رودخانه نلسون بیپول مجاور ایستگاه مبدل دورسی در نزدیکی راسر ، مانیتوبا ، کانادا - اوت 2005
خطوط انتقال جریان مستقیم ولتاژ بالا (HVDC) یا سیستم های دو قطبی یا دو قطبی هستند. با استفاده از سیستم های دو قطبی ، از یک ترانسوی هادی با یک هادی در هر طرف برج استفاده می شود. در برخی از طرح ها ، از رسانای زمین به عنوان خط الکترود یا بازگشت زمین استفاده می شود. در این حالت ، برای جلوگیری از خوردگی الکتروشیمیایی تابلوها ، باید با عایق های مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مجهز به مایع حامل ها ، روی ستون ها نصب شود. برای انتقال تک قطبی HVDC با بازگشت زمین می توان از برج هایی که تنها یک هادی دارند استفاده کرد. در بسیاری موارد ، برجها برای تبدیل بعدی به سیستم دو قطبی طراحی شده اند. در این موارد ، اغلب هادی ها در دو طرف برج به دلایل مکانیکی نصب می شوند. تا زمانی که قطب دوم لازم نباشد ، از آن به عنوان خط الکترود استفاده می شود یا به صورت موازی با قطب مورد استفاده پیوست. در حالت دوم ، خط از ایستگاه مبدل به الکترود زمینی (زمینی) به عنوان کابل زیرزمینی ساخته می شود ، به عنوان خط سربار در سمت راست جداگانه یا با استفاده از هادی های زمین.
برج های خط الکترود در برخی از طرح های HVDC برای انتقال خط برق از ایستگاه مبدل به الکترود زمینی استفاده می شوند. آنها شبیه به سازه هایی هستند که برای خطوط با ولتاژ 10 تا 30 کیلوولت استفاده می شوند ، اما معمولاً فقط یک یا دو هادی دارند.
 
برج های خط کششی راه آهن
برج تنشی با تعویض فاز یک خط برق برای جریان کششی AC تک فاز (110 کیلو ولت ، 16.67 هرتز) در نزدیکی بارتولوم ، آلمان
برجهایی که برای خطوط کشش راه آهن تک فاز AC استفاده می شوند ، در ساخت و ساز مشابه برجهایی هستند که برای خطوط سه فاز 110 کیلو ولت مورد استفاده قرار می گیرند. لوله های استیل یا قطب های بتونی نیز اغلب برای این خطوط استفاده می شوند. با این حال ، سیستم های جریان کشش راه آهن سیستم های AC دو قطبی هستند ، بنابراین خطوط کششی برای دو هادی (یا چند برابر دو ، معمولاً چهار ، هشت یا دوازده) طراحی شده اند. اینها معمولاً در یک سطح مرتب می شوند ، به موجب آن هر مدار نیمی از بازوی صلیب را اشغال می کند. برای چهار مدار کششی ، ترتیب هادی ها در دو سطح و برای شش مدار الکتریکی ، ترتیب هادی ها در سه سطح است.